Recenzje

Nie ma brzydkich głosów. Jest to jedno z głównych przesłań, które wybrzmiewa w tej książce — i trudno się z nim nie zgodzić. Głos to nie talent dany lub nie dany raz na zawsze. To narzędzie. A narzędzia można nastroić, wyregulować i opanować do perfekcji. Autorka prowadzi czytelnika przez różne aspekty komunikacji — od brzmienia i tonu głosu, przez język i sposób wypowiedzi, po budowanie spójnej marki osobistej w przestrzeni cyfrowej. Książka napisana jest przystępnie i z praktycznym zacięciem — znajdziemy tu zarówno konkretne wskazówki, jak i przykłady, które pomagają przełożyć teorię na codzienne działanie. Dla osób, które od dłuższego czasu zgłębiają temat komunikacji i są aktywnie obecne w mediach społecznościowych, część treści może być znajoma. Jednak dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z budowaniem marki osobistej i świadomą komunikacją — to bardzo dobre wprowadzenie. Wszystko zebrane w jednym miejscu, podane w sposób klarowny i bez zbędnego żargonu. Warto po nią sięgnąć, bo przypomina o czymś ważnym — to, jak brzmisz, jest częścią tego, kim jesteś w oczach innych. I na to masz większy wpływ, niż może Ci się wydawać.

„Superczłowiek” to manifest współczesnego biohackingu czyli podejścia, które zakłada, że starzenie się można nie tylko spowolnić, ale w pewnym stopniu „zoptymalizować”. Dave Asprey, znany z popularyzacji koncepcji high-performance i założyciel ruchu biohackerów, przedstawia zestaw strategii mających poprawić jakość życia, wydłużyć je i zwiększyć sprawność fizyczną oraz mentalną. Książka obejmuje szeroki zakres tematów: od diety i suplementacji, przez sen, zarządzanie stresem, aż po bardziej zaawansowane interwencje technologiczne. Autor łączy elementy nauki, własnych eksperymentów oraz doświadczeń innych praktyków biohackingu. To podejście sprawia, że publikacja jest jednocześnie inspirująca i kontrowersyjna. Największą siłą książki jest jej kompleksowość. Asprey patrzy na organizm jak na system, który można optymalizować poprzez świadome zarządzanie nawykami i środowiskiem. Podkreśla znaczenie energii, wydajności mózgu oraz minimalizowania stanów zapalnych jako kluczowych elementów długowieczności. Warto jednak zachować krytyczne podejście. Autor momentami operuje narracją bardzo pewną siebie, co może sugerować większą skuteczność niektórych rozwiązań, niż faktycznie zostało to udowodnione. To książka dla osób otwartych na eksperymentowanie i zainteresowanych optymalizacją zdrowia w szerokim ujęciu. Nie jest to jednak poradnik „dla każdego”. Wymaga selektywnego podejścia i zdrowego sceptycyzmu.

🥺 To NIE było łatwe… Nie mogę powiedzieć, że lektura „Uwięzieni w grach relacyjnych” (Agnieszka Kozak i Zbigniew Rećko) należała do przyjemnych, bo książka porusza wiele trudnych tematów. Co znalazłam w środku? - Codzienne sytuacje w formie dialogów, które realnie zdarzają się w relacjach międzyludzkich. - Rozłożenie na części pierwsze mechanizmów stojących za zachowaniami - od wyjaśnienia, na czym polega istota gry, przez zajrzenie do przeszłości osób zaangażowanych w daną sytuację i zajrzenie pod spód, po możliwe ścieżki wyjścia (zaczynając od siebie a kończąc na przykładowym dojrzałym dialogu). - Jestem przekonana, że czytelnicy odnajdą w książce siebie i swoich bliskich, bo poruszono naprawdę wiele różnych tematów. - Podoba mi się perspektywa z wielu stron. Każda z historii jest dokładnie zanalizowana, pokazując jak złożone są relacje międzyludzkie. - Solidna dawka psychologicznych treści przepuszczonych przez filtr i wrażliwość autorów. Jednocześnie to nie jest książka do luźnego czytania przed snem. Raczej wymaga skupienia i lepiej przyswaja się czytana na raty. Myślę, że dla niektórych ta lektura może być zbyt skomplikowana - zwłaszcza jeśli na co dzień nie ma się styczności z psychologią czy rozwojem osobistym. Nie do końca przemawiają do mnie też zakończenia rozdziałów w formie dojrzałych dialogów. Fajnie, że pokazują jak wygląda wyjście i co się zmienia, kiedy jedna osoba decyduje się zachować inaczej. Z drugiej strony mam wrażenie, że rzadko kiedy - w takiej formie - mają szansę wydarzyć się naprawdę, bo brzmią bardziej jak z gabinetu psychoterapeuty. Ogólnie jestem zadowolona z lektury i polecam. 😊 Dla kogo się sprawdzi najlepiej (moim zdaniem)? - Dla zainteresowanych relacjami, - dla tych, którzy wciąż wpadają w te same mechanizmy w kontaktach z innymi, - dla chcących zrozumieć więcej z relacji międzyludzkich. 

Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość” to książka, która trafia w samo sedno tego, co w relacjach najtrudniejsze — a jednocześnie najbardziej ludzkie. Agnieszka Kozak i Zbigniew Rećko z niezwykłą uważnością pokazują, jak często wchodzimy w utarte schematy zachowań, nie dlatego że chcemy manipulować czy unikać odpowiedzialności, ale dlatego że kiedyś nauczyliśmy się, że tylko tak można przetrwać. To, co szczególnie mnie poruszyło, to sposób, w jaki autorzy łączą wiedzę psychologiczną z żywymi, autentycznymi dialogami. Wiele z nich brzmi tak znajomo, że trudno nie zatrzymać się i nie pomyśleć: „Przecież ja też tak robię”. Dzięki temu książka nie moralizuje, nie zawstydza i nie stawia czytelnika pod ścianą. Zamiast tego otwiera przestrzeń do refleksji — takiej, która nie boli, ale uwalnia. Każdy rozdział to spotkanie z inną „grą”, czyli sposobem, w jaki próbujemy zdobyć uwagę, akceptację czy poczucie bezpieczeństwa. Autorzy nie tylko tłumaczą, skąd te strategie się biorą, ale też pokazują, jakie potrzeby za nimi stoją i dlaczego tak trudno z nich zrezygnować. To właśnie ta empatyczna perspektywa sprawia, że książka jest tak wartościowa — bo zamiast oceniać, uczy rozumieć. Najważniejsze jednak, że Kozak i Rećko nie zostawiają czytelnika z samą diagnozą. Proponują konkretne kroki, które pomagają wyjść z relacyjnych gier i zacząć budować bliskość opartą na obecności, a nie na udowadnianiu racji. Pokazują, że autentyczność nie jest ryzykiem, lecz drogą do więzi, w której można być sobą bez lęku, że to „za mało”. To książka, która daje nadzieję — nie w formie pustych obietnic, ale poprzez realne zrozumienie mechanizmów, które nami kierują. Dla mnie to jedna z tych lektur, które zostają na długo, bo dotykają czegoś bardzo prawdziwego: pragnienia bycia widzianym i przyjętym takim, jakim się jest. Polecam ją każdemu, kto chce lepiej rozumieć siebie i swoje relacje. To mądra, ciepła i niezwykle potrzebna książka.

Ta książka jest o czymś, co uwielbiam oglądać, co sprawia, że wstaję co roku w pewną niedzielę marca o 5:00 i zasiadam przed TV i przez co nie lubię stycznia i lutego (oprócz pewnej premiery na Netflix). Czy w związku z tym będę potrafiła być obiektywna w ocenie tej książki? Postaram się, ale nie obiecuję. Nie zdziwcie się więc, gdy będzie ona jedną z najlepszych książek tego roku. A teraz totalnie serio - to co mi się spodobało w tej książce najbardziej to fakt, że autorzy podają tu parę faktów z historii F1, czy np. z postępu i rozwoju bolidów, ale najbardziej skupiają się na ludziach. Na relacjach, na skandalach, na kłótniach w zespołach, na finansach, czy podprogowych działaniach czyli na wszystkim co dla fanów Formuły jest najciekawsze. Powstało wiele książek o historii tego motorsportu, więc fajnie, że autorzy opisali ten sport trochę z innej strony. Jeśli jesteście fanami F1 od „czasów Netflixa” to koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Jesteście na etapie, że już coś wiecie, a ten reportaż da Wam po prostu dodatkową porcję informacji - czy o tym jaki w zespole potrafił być Senna, o tym jak Ecclestone wypromował ten sport na całym świecie. Jest tu też trochę o Enzo Ferrari, o reklamowaniu tytoniu na bolidach, o tym jak Red Bull wkroczył do tego sportu i kto ostatecznie jest właścicielem F1. Natomiast jeśli śledzicie jeżdżące w kółko bolidy z zapartym tchem od bardzo dawna, może być tak, że Was tu nic nie zaskoczy. Ale wiem, że i tak sięgnięcie po tę pozycję, bo fani F1 już tak mają, że związanych z tym książek nigdy dosyć. Polecam!