Recenzje

📖 „Pokaż światu swoją twórczość” ✍️ Dawid Lewandowski To książka, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Spodziewałam się typowego poradnika o social mediach, a dostałam coś znacznie bardziej wartościowego, konkretną, ale jednocześnie bardzo przystępną opowieść o budowaniu własnej marki i pokazywaniu swojej twórczości w internecie. Najbardziej podobało mi się to, że autor nie próbuje przekonywać do sztucznego kreowania siebie pod algorytmy. Dużo miejsca poświęca autentyczności, regularności i temu, żeby tworzyć w zgodzie ze sobą, a nie tylko pod zasięgi. Książka jest napisana lekko i naturalnie, dzięki czemu czyta się ją naprawdę szybko, ale jednocześnie zostaje po niej sporo przemyśleń. To dobra pozycja zarówno dla osób, które dopiero zaczynają działać w social mediach, jak i dla tych, które już tworzą, ale potrzebują świeżego spojrzenia i motywacji do dalszego działania. Bez zbędnego nadęcia, za to z wieloma trafnymi spostrzeżeniami i praktycznymi wskazówkami.

Ta książka świetnie pokazuje, jak nasze codzienne nawyki potrafią wpływać na produktywność — i jak często sami sabotujemy swoje działania, nawet tego nie zauważając. Odkładanie rzeczy na później, brak skupienia, ciągłe rozpraszacze czy nawet strach przed opiniami sprawiają, że stoimy w miejscu i mamy wrażenie, że utknęliśmy. 😅 Ta książka brutalnie pokazuje nad iloma rzeczami warto by było popracować 🙈 Książka składa się z 30 rozdziałów i każdy z nich jest poświęcony innemu nawykowi. Najpierw autor pokazuje, jak dany nawyk wpływa na naszą produktywność i codzienne funkcjonowanie, a później podaje konkretne działania i proste kroki, które pomagają stopniowo go zmienić. Sprawia to, że po przeczytaniu naprawdę ma się ochotę zacząć coś zmieniać, a nie tylko zamknąć książkę i o niej zapomnieć. Moim zdaniem najlepiej najpierw przeczytać ją w całości, żeby zobaczyć pełny obraz swoich „przyzwyczajeń”, a dopiero później wracać do konkretnych rozdziałów i pracować nad nawykami według własnego priorytetu. To jedna z tych książek, do których będę długo wracać, bo zdecydowanie mam jeszcze nad czym pracować 🙈

Czy niepewność można obliczyć? Zapraszam na recenzję książki Davida Spiegelhaltera "Sztuka niepewności. Jak ryzyko, przypadek i niewiedzę przekuć we własną siłę". Autor omawia sposoby wyrażania prawdopodobieństwa i określania niepewności. Posługuje się specjalistycznym językiem. Książka pokazuje, że niepewność lub pewność co do jakichś zdarzeń jest bardziej subiektywna niż się wydaje. Odpowiada na pytanie, czy niepewności można uniknąć. Dzięki zawartości można zrozumieć określenia, które stosują statystycy i ich znaczenie. Jednak szczerze mówiąc, spodziewałam się mniej matematycznych opisów, a więcej praktycznych przykładów. Z drugiej strony można tutaj znaleźć kilka ciekawostek. 

„Overthinking. Jak radzić sobie z nadmiernym myśleniem. Inteligencja emocjonalna” to książka, która uderzyła we mnie bardziej, niż się spodziewałem. Niby każdy z nas zna to uczucie, kiedy jedna myśl potrafi zamienić się w lawinę analiz, scenariuszy i niekończących się pytań „co jeśli…” ale dopiero ta lektura pokazała mi, jak bardzo overthinking potrafi odbierać spokój i energię. Największą siłą tej książki jest jej konkret. Nie znajdziecie tutaj pustych motywacyjnych frazesów ani sztucznego „myśl pozytywnie”. Zamiast tego dostajemy rzetelne spojrzenie na to, dlaczego nasz umysł wpada w pułapkę nadmiernego analizowania i jak można stopniowo odzyskać nad nim kontrolę. Bardzo podobało mi się to, że autorzy nie moralizują, tylko pokazują praktyczne sposoby radzenia sobie z natłokiem myśli i stresem. To jedna z tych książek, przy których co chwilę łapałem się na myśli: „To dokładnie o mnie”. Szczególnie mocno wybrzmiał dla mnie temat paraliżu decyzyjnego i rozpamiętywania sytuacji, na które i tak nie mamy już wpływu. Lektura uświadamia, ile energii tracimy na walkę we własnej głowie zamiast po prostu działać i żyć spokojniej. Ogromnym plusem jest także forma. Krótkie i treściwe rozdziały sprawiają, że książkę czyta się naprawdę szybko, ale jednocześnie zostawia po sobie mnóstwo refleksji. To nie jest poradnik, który przeczytacie i odłożycie na półkę. To książka, do której chce się wracać wtedy, gdy głowa znowu zaczyna pracować na zbyt wysokich obrotach. Jeśli macie wrażenie, że czasami bardziej męczy Was własny umysł niż rzeczywistość wokół, zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję. „Overthinking” nie obiecuje magicznego rozwiązania wszystkich problemów, ale daje coś dużo cenniejszego: świadomość, konkretne narzędzia i poczucie, że naprawdę można nauczyć się żyć spokojniej. 

Czekałem na tę książkę, ponieważ przeczytałem już dwie poprzednie pozycje Pani Agnieszki i muszę przyznać, że jak dotąd jest to zdecydowanie najlepsza z nich. Została napisana bardzo przystępnym stylem — zaczynamy od typowego dialogu, który kończy się wygraną lub przegraną (w końcu wszyscy gramy w gry relacyjne),a następnie, krok po kroku, poprzez analizę dochodzimy do dojrzałej formy komunikacji. Dialogi kończące rozdziały momentami wydają się nieco sztuczne — ludzie raczej nie rozmawiają ze sobą w taki sposób (choć być może żyję w bańce) — ale doskonale oddają istotę problemu i spełniają swoją rolę. Kiedy dostałem książkę, pomyślałem, że jest krótka i przeczytam ją w dwa wieczory. Jednak ilość psychologicznego „mięcha” okazała się na tyle duża, że zajęło mi to więcej czasu. Co więcej, jestem pewien, że gdy przeczytam ją drugi i trzeci raz — a zapewne tak będzie — odkryję kolejne koncepty, które teraz mi umknęły. Podchodziłem do tej książki z pewnym sceptycyzmem. Bardzo podobały mi się wcześniejsze pozycje z serii „Uwięzieni”, jednak podczas ich lektury często towarzyszyła mi myśl: „może i to prawda, ale bez przesady, że słowa aż tak odciskają piętno”. Tutaj natomiast zawarte tezy naprawdę mocno do mnie trafiły. Zacząłem analizować zarówno siebie, jak i swoje otoczenie, i zauważyłem, że w wiele z opisanych gier sam grałem. Podsumowując — naprawdę świetny kawał roboty. Mam nadzieję, że pojawi się kontynuacja opisująca kolejne gry, i z pewnością będę czekał na następne książki Pani Agnieszki. Czyta się je niezwykle przyjemnie, choć wnioski i refleksje po lekturze nie zawsze są równie komfortowe. I właśnie tego oczekuję od poradników psychologicznych. 8/10 Książkę przeczytał i zrecenzował mój mąż.