Recenzje

Wygląda niepozornie, ale jest napakowana konkretnymi wskazówkami do nawiązywania relacji i prowadzenia rozmów. Książka „Od small talku do głębokiej relacji” (Patrick King) bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. - Niewielkich rozmiarów lektura, która nie zawiera żadnych zbędnych treści. - Praktyczne podpowiedzi krok po kroku: Jak inicjować rozmowy z nieznajomymi, kiedy nie wiesz, co powiedzieć? Jak nawiązywać więzi? Jak sprawić, by druga osoba otworzyła się przed Tobą? - Rady są naprawdę krótkie i konkretne, a jednocześnie dotykające sedna relacji - poczucia, że jest się słyszanym i ciekawości na siebie nawzajem. - Nie każda wskazówka będzie każdemu pasować, ale w książce jest ich prawdziwy skarbiec, więc każdy znajdzie coś dla siebie. Dla kogo jest ta książka? - Dla tych, którzy są w relacji z milczkiem albo sami mają problem, by otwierać się w rozmowie. - Dla osób pracujących z ludźmi, zwłaszcza tam, gdzie potrzeba rozmowy i zaufania. - Dla nieśmiałych, którzy chcieliby łatwiej nawiązywać (nowe) znajomości. Osobiście jestem bardzo zadowolona, że ją przeczytałam. Planuję do niej wracać i wdrażać wiedzę w życie - głównie podczas spotkań z narzeczonymi w poradni. 😉 Podoba mi się jak w nienachalny sposób można zachęcać innych do głębszej rozmowy.

Jeśli uważasz, że zawsze mówisz prawdę i tylko prawdę, to albo nie jesteś świadomy skali i obszerności zjawiska kłamstwa, albo po prostu kłamiesz 🤪 . . . Czym jest kłamstwo i jak możemy dociekać prawdy? Czy kiedykolwiek nadział_ś się na "nigeryjski szwindel" lub doświadczył_ś vishingu? Na te i inne pytania odnoszące się do szeroko pojmowanego świata oszustów i kłamliwych bandytosów (którymi jesteśmy my sami) próbuje odpowiedź polski psycholog społeczny, @kzkamilzielinski 🤌🏻 . Na przeszło 330 stronnicach "Psychologii oszukiwania" zatapamiany się jako czytelnicy w zgliszcza ludzkiej natury. Bo oszukiwanie i autooszukiwanie to składowe naszego jestestwa. Czy tego chcemy, czy nie. Ilekroć zdarzyło się nam pomyśleć, że na coś nie zasłużyliśmy i szukaliśmy przyczyn gdzie indziej, w roli przypadku? Jak często na IG posłużyliśmy się kategorią estetyzacji i romantyzacji życia codzinnego w dodawanych treściach? Cóż, w środowisku okołonaukowym też się to często zdarza. Nie bez powodu powstają memy typu "abstrakt vs artykuł i wyniki badań". Niekiedy też możemy spotkać "daleko idące" wnioski wynikające z empirii czy jakiejś kampanii społecznej na rzecz podkreślania tego, co wybierzemy i wyda nam się bardziej chwytliwe... jak wówczas możemy nazwać to zjawisko? Gdzie leży granica? . W tej książce znajdziesz zatem informacje dotyczące: - rodzajów, przyczyn i skutków kłamstwa, - rozmaitych kwestii z zakresu etyki i moralności w kontekście ww zjawiska, - mechanizmów i wielu zjawisk psychologicznych pośredniczących w procesie "tworzenia się" kłamstwa i oszukiwania (np. dysonans poznawczy, reguły manipulacji, efekt autorytetu etc.), - mitomanii, syndromu oszusta, dezinformacji i fake newsów, - metod wykrywania kłamstwa, - sposobów, które pozwolą nam odróżniać prawdziwe i fałszywe informacje, - czynników oddziałujących na oszustwa i ich powstawanie, - mitów, które kulturowo i społecznie nabudowaliśmy wokół kłamstwa i jego rozpoznawania... . Lektura treściwa i bez "zbędnego przedłużania". Znajdziesz tu konkretne definicje i opisy zjawisk wraz z ich bardziej rozległymi kontekstami - co jest na plus. Jedynie czego mi niestety brakuje i... uznaję to za (dla mnie) minus to bibliografia, a dokładniej jej brak. Przypisy jednak są, choć nie we wszystkich fragmentach książki, stąd dobrze, moim zdaniem, zrobiłoby ich zebranie. Niekiedy nie można mieć pewności "skąd X się wzięło" i tym samym warto postawić pytanie: a może ta publikacja to też jedno wielkie kłamstwo, oszustwo i manipulacja? Oczywiście, z przymrużeniem oka (a może nie?) 😉 

„30-dniowy plan produktywności” Damona Zahariadesa to książka, która bardzo trafnie uderza w temat realnego wdrażania zmian, a nie tylko mówienia o nich. Podczas czytania wielokrotnie łapałem się na refleksji, co faktycznie robimy dobrze w codziennej pracy projektowej, a gdzie wchodzimy w schematy, które zjadają czas i energię — szczególnie w środowisku IT, QA czy pracy managerskiej. Dużym plusem jest konkret i praktyczne podejście autora. Nie jest to kolejna motywacyjna opowieść o „lepszej wersji siebie”, tylko zestaw kroków, które można od razu przełożyć na działanie — zarówno w kontekście indywidualnej produktywności, jak i organizacji pracy zespołu czy wdrażania zmian procesowych. W wielu miejscach książka mocno daje do myślenia, zwłaszcza jeśli ktoś odpowiada za jakość, delivery albo rozwój ludzi. Na tle innych pozycji, które miałem okazję przerabiać w obszarze produktywności i organizacji pracy, wyróżnia się uporządkowaną strukturą i naciskiem na konsekwencję wdrożenia. To ciekawa i wartościowa lektura dla osób, które nie szukają inspiracji na chwilę, ale chcą świadomie poprawić sposób działania — zarówno zawodowo, jak i prywatnie.

Przyznam szczerze — zaczynałam ją z myślą, że to będzie ciężka, akademicka i trochę nudna lektura. A tymczasem… pochłonęłam ją w niecały tydzień. Czyta się naprawdę dobrze — konkretnie, bez lania wody, z przykładami z życia i pracy. Dużo o emocjach, granicach, komunikacji i o tym, jak nie brać wszystkiego do siebie (co w pracy z ludźmi jest bezcenne). Dla mnie to była dobra przypominajka, że „trudny człowiek” często oznacza po prostu kogoś w stresie, lęku albo bez kompetencji komunikacyjnych — a nie wroga. Polecam każdemu, kto pracuje z ludźmi, prowadzi zespół albo po prostu chce reagować dojrzale, a nie impulsywnie

„ Supermózg Skuteczny plan na pobudzenie energii umysłu w dwa Tygodnie „. Całość jest napisana jasno i bez nadmiaru teorii, raczej w formie uporządkowanych wskazówek do samodzielnego przetestowania. Czytając, miałam poczucie, że to książka nastawiona na działanie i obserwację własnego organizmu, bez presji natychmiastowych efektów. To dobra propozycja dla osób, które chcą lepiej zadbać o energię umysłową i koncentrację, wprowadzając stopniowe, świadome zmiany w codziennym rytmie.