Recenzje

O różnicach kulturowych napisano już bardzo wiele — ale ta pozycja wyróżnia się na tle innych. Autorka skupia się mocno na kontekście biznesowym, co czyni ją wyjątkowo praktyczną i przydatną dla każdego, kto działa w środowisku międzynarodowym. Dla mnie osobiście najbardziej poruszające były dwa wątki. Pierwszy dotyczy języka i AI. Autorka odnosi się do coraz popularniejszej tezy, że wkrótce nie będziemy musieli uczyć się języków obcych, bo sztuczna inteligencja zrobi to za nas. Ale jej odpowiedź na tę teorię jest przekonująca i głęboka — język to nie tylko narzędzie komunikacji. To cały ekosystem kulturowy. Ucząc się języka, uczymy się jednocześnie kultury, w której ten język funkcjonuje. Sposób, w jaki język jest zbudowany — kolejność słów, obecność lub brak pewnych pojęć, poziomy formalności, nieprzetłumaczalne wyrażenia — to wszystko jest odzwierciedleniem kultury, z której pochodzi. I żadna AI, choćby najbardziej zaawansowana, nie jest w stanie tego w pełni zastąpić. Drugi wątek, który mnie zaskoczył, dotyczy chorób tropikalnych i zamożności krajów. Autorka pokazuje, że istnieje między nimi ścisły związek — im więcej osób choruje i im częstsze są epidemie, tym trudniej pracować, trudniej budować stabilne struktury gospodarcze i generować zyski. To spojrzenie na rozwój gospodarczy przez pryzmat zdrowia publicznego daje do myślenia i pokazuje, jak wiele czynników — często pomijanych w klasycznych analizach biznesowych — wpływa na rzeczywistość ekonomiczną różnych krajów. Bardzo ciekawa pozycja, którą polecam każdemu, kto chce lepiej rozumieć świat biznesu w wymiarze globalnym.

Książkę doceni każdy programista, który chce iść w kierunku menedżerskim i marzy o zostaniu dyrektorem inżynierii. Powiedzieć, że praca dyrektora inżynierii różni się od pracy seniora (czy lead developera lub architekta), to praktycznie nie powiedzieć nic. To jest zupełnie inny świat, inne zadania, inne obowiązki i inna odpowiedzialność. Ta książka jest idealnym przewodnikiem po tej roli. Od tego, jak znaleźć pracę, co robić przez pierwsze 90 dni, pisanie strategii, planowanie, zbieranie metryk, zarządzanie procesami, wdrażanie innych menedżerów, a nawet uczestnictwo w fuzjach i przejęciach. Książka jest mini przewodnikiem po roli dyrektora i wszystkich wyzwaniach oraz obowiązkach, jakie czekają w tej roli. Wiedza ta pochodzi od Willa Larsona, który jest dyrektorem technicznym w Cartie, a wcześniej pracował jako menedżer w Stripe, Uber i Digg. Więc nie ma pustej teorii, ale dużo przemyśleń z praktyki i rzeczywistych wydarzeń. Dla kogo jest ta książka? Najwięcej wyniosą osoby, które myślą o takiej karierze. Dla osób może być ciekawe pod kątem wiedzy, co robi dyrektor i jakie są jego obowiązki.

„Team Topologies” to jedna z tych książek, które realnie zmieniają sposób patrzenia na organizację pracy w zespołach IT. Autorzy - Matthew Skelton i Manuel Pais - przedstawiają bardzo praktyczne podejście do projektowania struktur zespołów w taki sposób, aby maksymalnie przyspieszyć przepływ pracy i dostarczanie wartości biznesowej. Największą siłą tej książki jest jej konkretny model organizacji zespołów. Autorzy opisują cztery podstawowe typy zespołów (m.in. stream-aligned, platform czy enabling), które mogą współpracować ze sobą w jasno określony sposób, minimalizując chaos organizacyjny i zależności między zespołami. Dzięki temu książka pokazuje, jak projektować organizacje technologiczne tak, aby były skalowalne, autonomiczne i szybkie w dostarczaniu oprogramowania. Jednym z kluczowych elementów jest także koncepcja ograniczania tzw. cognitive load w zespołach, co pozwala programistom i testerom skupić się na realnym dostarczaniu wartości zamiast walczyć z nadmiarem złożoności. Na duży plus zasługuje również fakt, że publikacja nie jest teoretycznym podręcznikiem zarządzania. Autorzy bazują na wielu realnych przykładach z organizacji technologicznych, dzięki czemu przedstawione koncepcje można łatwo przełożyć na praktykę. To pozycja szczególnie wartościowa dla: liderów technicznych architektów i engineering managerów osób budujących struktury zespołów w organizacjach IT wszystkich zainteresowanych DevOps i skalowaniem organizacji technologicznych Podsumowując: „Team Topologies” to bardzo inspirująca i jednocześnie konkretna książka, która dostarcza jasnego języka i modelu do projektowania nowoczesnych organizacji IT. Jeśli interesuje Cię efektywność zespołów technologicznych i szybkie dostarczanie wartości w projektach software’owych - zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Czasem wystarczy jedna książka, żeby trochę poukładać sobie w głowie różne sprawy. Ostatnio sięgnąłem po „30-dniowy plan produktywności” Damona Zahariadesa i to była naprawdę dobra decyzja. Książka jest podzielona na 30 krótkich rozdziałów, dzięki czemu można czytać ją spokojnie po kawałku. Każdy dzień to jeden mały krok, jedna myśl albo jedno ćwiczenie, które pomaga inaczej spojrzeć na swoje nawyki i sposób zarządzania czasem. To sprawia, że nie jest to ciężki poradnik, tylko coś, do czego chce się wracać każdego dnia. Czyta się ją bardzo lekko i przyjemnie. Autor pisze prostym językiem i skupia się na konkretnych rozwiązaniach, a nie na samej teorii. W trakcie czytania łatwo zauważyć, ile rzeczy robimy automatycznie i jak często sami utrudniamy sobie bycie produktywnym. Najbardziej podobało mi się to, że ta książka naprawdę porządkuje głowę. Pozwala zatrzymać się na chwilę, spojrzeć na swoje codzienne działania z dystansu i zastanowić się, które z nich mają sens, a które tylko zabierają czas i energię. To dobra pozycja dla każdego, kto chce wprowadzić w swoim życiu małe zmiany, poprawić organizację dnia i odzyskać trochę kontroli nad swoim czasem. Bez presji, bez skomplikowanych metod, krok po kroku. Czasem właśnie takie małe kroki robią największą różnicę. 

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i zupełnie nie wiedziałam, czego się spodziewać. Sięgnęłam po tę książkę z ciekawości, a już po kilku stronach poczułam, że jej styl bardzo do mnie trafia. Pisze lekko, ale jednocześnie w prostych słowach potrafi przekazać dużo emocji i ważnych myśli. Historia Sav i Austina nauczyła mnie, żeby zwolnić. Żeby nie martwić się ciągle przyszłością, tylko skupić się na tym, co jest teraz. Kiedy czytałam o tym, czego bała się Sav i jak chciała po prostu wszystko „odhaczyć”, zrozumiałam, że sama często tak żyję. Ciągle gdzieś się spieszymy, myślimy o kolejnych obowiązkach i rzadko zatrzymujemy się, żeby naprawdę cieszyć się chwilą. Tak właśnie wyglądało życie Sav, zanim poznała Austina. Zakończenie było mocne i pełne emocji. Mimo wzruszeń jeszcze bardziej pokochałam tę książkę.