Recenzje

Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość” to książka, która trafia w samo sedno tego, co w relacjach najtrudniejsze — a jednocześnie najbardziej ludzkie. Agnieszka Kozak i Zbigniew Rećko z niezwykłą uważnością pokazują, jak często wchodzimy w utarte schematy zachowań, nie dlatego że chcemy manipulować czy unikać odpowiedzialności, ale dlatego że kiedyś nauczyliśmy się, że tylko tak można przetrwać. To, co szczególnie mnie poruszyło, to sposób, w jaki autorzy łączą wiedzę psychologiczną z żywymi, autentycznymi dialogami. Wiele z nich brzmi tak znajomo, że trudno nie zatrzymać się i nie pomyśleć: „Przecież ja też tak robię”. Dzięki temu książka nie moralizuje, nie zawstydza i nie stawia czytelnika pod ścianą. Zamiast tego otwiera przestrzeń do refleksji — takiej, która nie boli, ale uwalnia. Każdy rozdział to spotkanie z inną „grą”, czyli sposobem, w jaki próbujemy zdobyć uwagę, akceptację czy poczucie bezpieczeństwa. Autorzy nie tylko tłumaczą, skąd te strategie się biorą, ale też pokazują, jakie potrzeby za nimi stoją i dlaczego tak trudno z nich zrezygnować. To właśnie ta empatyczna perspektywa sprawia, że książka jest tak wartościowa — bo zamiast oceniać, uczy rozumieć. Najważniejsze jednak, że Kozak i Rećko nie zostawiają czytelnika z samą diagnozą. Proponują konkretne kroki, które pomagają wyjść z relacyjnych gier i zacząć budować bliskość opartą na obecności, a nie na udowadnianiu racji. Pokazują, że autentyczność nie jest ryzykiem, lecz drogą do więzi, w której można być sobą bez lęku, że to „za mało”. To książka, która daje nadzieję — nie w formie pustych obietnic, ale poprzez realne zrozumienie mechanizmów, które nami kierują. Dla mnie to jedna z tych lektur, które zostają na długo, bo dotykają czegoś bardzo prawdziwego: pragnienia bycia widzianym i przyjętym takim, jakim się jest. Polecam ją każdemu, kto chce lepiej rozumieć siebie i swoje relacje. To mądra, ciepła i niezwykle potrzebna książka.

Ta książka jest o czymś, co uwielbiam oglądać, co sprawia, że wstaję co roku w pewną niedzielę marca o 5:00 i zasiadam przed TV i przez co nie lubię stycznia i lutego (oprócz pewnej premiery na Netflix). Czy w związku z tym będę potrafiła być obiektywna w ocenie tej książki? Postaram się, ale nie obiecuję. Nie zdziwcie się więc, gdy będzie ona jedną z najlepszych książek tego roku. A teraz totalnie serio - to co mi się spodobało w tej książce najbardziej to fakt, że autorzy podają tu parę faktów z historii F1, czy np. z postępu i rozwoju bolidów, ale najbardziej skupiają się na ludziach. Na relacjach, na skandalach, na kłótniach w zespołach, na finansach, czy podprogowych działaniach czyli na wszystkim co dla fanów Formuły jest najciekawsze. Powstało wiele książek o historii tego motorsportu, więc fajnie, że autorzy opisali ten sport trochę z innej strony. Jeśli jesteście fanami F1 od „czasów Netflixa” to koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Jesteście na etapie, że już coś wiecie, a ten reportaż da Wam po prostu dodatkową porcję informacji - czy o tym jaki w zespole potrafił być Senna, o tym jak Ecclestone wypromował ten sport na całym świecie. Jest tu też trochę o Enzo Ferrari, o reklamowaniu tytoniu na bolidach, o tym jak Red Bull wkroczył do tego sportu i kto ostatecznie jest właścicielem F1. Natomiast jeśli śledzicie jeżdżące w kółko bolidy z zapartym tchem od bardzo dawna, może być tak, że Was tu nic nie zaskoczy. Ale wiem, że i tak sięgnięcie po tę pozycję, bo fani F1 już tak mają, że związanych z tym książek nigdy dosyć. Polecam!

Nie każda rozmowa musi być „o pogodzie”… 😉 „Od small talku do głębokiej relacji” to książka, która pokazuje, jak przejść od powierzchownych rozmów do tych naprawdę znaczących. I robi to w bardzo prosty, przystępny sposób. To nie jest poradnik pełen trudnych teorii - raczej zbiór konkretnych wskazówek, które możesz od razu wprowadzić w życie. Jak zadawać lepsze pytania, jak słuchać, jak sprawić, żeby rozmowa była czymś więcej niż tylko wymianą zdań. Najbardziej podobało mi się to, że książka uświadamia, jak dużą rolę w relacjach odgrywa zwykła rozmowa. I że często to właśnie drobne zmiany robią największą różnicę. To idealna pozycja dla osób, które chcą lepiej budować relacje - zarówno prywatne, jak i zawodowe. Jeśli masz czasem wrażenie, że rozmowy są „płytkie” albo trudno Ci je pogłębić… warto po nią sięgnąć. 💬✨ 

Książka Team Topologies to jedna z tych pozycji, które próbują uporządkować coś, co w wielu organizacjach „po prostu się dzieje”, czyli strukturę zespołów i jej wpływ na efektywność. Już na warstwie wizualnej książka robi dobre pierwsze wrażenie. Dobrze sprawdza się przewodnik po treści, można łatwo przeskakiwać do interesujących fragmentów. Do tego dochodzi sam druk: kolorowe etykiety na brzegach stron realnie pomagają w nawigacji. To niby detal, ale w praktyce zwiększa użyteczność. Same rysunki i diagramy również pomagają w odbiorze. Sam tekst jest bardziej wymagający. Momentami sprawia wrażenie przeintelektualizowanego, przez co czytanie nie zawsze jest łatwe. Na szczęście rysunki i przypisy ratują sytuację, szczególnie gdy wraca się do wcześniejszych fragmentów. Co ciekawe, te bardzo proste diagramy początkowo wydają się zbędne, ale z czasem zaczynają pomagać. Nie wszystko jednak działa równie dobrze. Cytaty innych osób niewiele wnoszą, a raczej przerywają flow czytania. To jeden z tych elementów, które można było spokojnie ograniczyć. Już w drugim rozdziale książka dość mocno pozycjonuje się jako rozwiązanie dla dużych, istniejących organizacji. I to czuć, wiele przykładów i podejść zakłada skalę, której nie każda firma potrzebuje. Pojawia się też koncepcja odwróconego manewru Conwaya. Ciekawa, ale nie do końca przekonująca w praktyce. Momentami autorzy zbyt upraszczają rzeczywistość, próbując dopasować ją do modelu. Tak według mnie. Samo podejście jest podobne do turkusowego zarządzania, ale bardziej na poziomie struktury i grupowania zespołów niż kultury organizacyjnej. Jednocześnie widać duży nacisk na fizyczną organizację pracy (biuro, bliskość zespołów), co dziś, w świecie pracy zdalnej, może wydawać się trochę nieaktualne. Najciekawsze jest jednak coś innego: ta książka często nazywa rzeczy, które już działają w praktyce. Jeśli masz doświadczenie, możesz mieć wrażenie: "przecież tak robimy od lat". Magia jednak polega na tym, że w tej książce pojawia się wyjaśnienie dlaczego to działa. I to jest realna wartość. Z drugiej strony pojawia się ważne pytanie: czy aż tak szczegółowe projektowanie struktur zespołów ma sens? Czy nie lepiej, zamiast odgórnej kodyfikacji, obserwować interakcje między zespołami i je wspierać? Trochę w duchu Montessori: mniej projektowania, więcej uważności i adaptacji. Książka daje szeroki przegląd kierunków i próbuje uchwycić "architekturę zespołów" w jednym modelu. To ambitne zadanie. Nie jestem jednak przekonany, czy model jest kompletny. Tym bardziej, że brakuje konkretnych metod decyzyjnych, kiedy wybrać które podejście. To zostawia niedosyt i może sprawić, że mimo zrozumienia koncepcji, czytelnik nie przełoży jej na działanie. Dla kogo jest ta książka? Zgodnie z okładką, dla osób mających wpływ na strukturę zespołów. Ale nie tylko. Team leaderzy też sporo wyniosą, szczególnie w kontekście rozpoznawania wzorców działania zespołów. To nie jest książka, która daje gotowe odpowiedzi. To raczej mapa, która momentami jest niepełna, czasem zbyt uproszczona, ale nadal pomocna. Szczególnie jeśli chcesz lepiej zrozumieć coś, co już intuicyjnie robisz.

To spokojna, kojąca opowieść o tym, jak odzyskać kontrolę nad swoim czasem i przestać żyć w ciągłym biegu. Autor zachęca do zwolnienia, zauważania małych chwil i budowania codzienności w zgodzie ze sobą, a nie z presją otoczenia. Porusza temat przeciążenia, nadmiaru obowiązków i potrzeby odpoczynku - ale bez poczucia winy. To książka, która nie narzuca, a delikatnie prowadzi w stronę bardziej świadomego i spokojnego życia.