Ile razy będąc uczestnikiem spotkania biznesowego liczyłeś panele podłogowe, guziki w koszuli prowadzącego, albo ilość brunetów na sali, tylko po to, żeby nie stracić koncentracji i w najgorszym wypadku – nie zasnąć? To może skrajna wizja zakończenia takiej sytuacji, ale w duchu przyznasz na pewno, ze wiele razy czułeś się podobnie. Ja niestety także. To zmora współczesnej kultury korporacyjnej (i nie tylko), żeby zagadać słuchaczy i zapełnić im kolejną godzinę w outlooku na mało produktywnej prezentacji, czy statusie. Dlaczego prelegenci i szefowie grup zadaniowych tak często pokazują slajdy z taką ilością słów, jakby przekleili do nich powieść Sienkiewicza? Dlaczego jedyny żywy slajd to w najlepszym wydaniu slajd z wykresem słupkowym?



Jeśli podobne myśli kiedykolwiek przeszły Ci przez głowę, to znajdujesz się we właściwym miejscu. Intuicyjnie czujesz, że nie tak powinna wyglądać prezentacja, w której uczestniczysz, nie taką formę powinny przyjąć materiały informacyjne, które otrzymałeś po spotkaniu, nie tak powinien traktować słuchaczy prelegent, naprawdę nie tak… Setki słów, dziesiątki tabel i zestawień, świetnie jeśli najważniejsze z myśli są prezentowane w punktach, ale nie zawsze mamy tyle szczęścia. Przemawiający czasem zapominają nawet o wpuszczeniu powietrza pomiędzy swoje słowa, nie mówiąc już o przestrzeni do zebrania myśli pomiędzy tymi wypełnionymi tekstem slajdami. Do czego to wszystko prowadzi? Z jednej strony – podczas takiej prezentacji się nudzisz. I nie możesz nic na to poradzić, Twój umysł po prostu „odpłynie” po kilkunastu minutach słowotoku przemawiającego… Z drugiej strony – już wiesz, że będziesz zmuszony odrobić pracę domową po spotkaniu i przeczytać prezentację i materiały, bo w zasadzie mało wyniesiesz z obecności na nim.



I w tym momencie na scenę wchodzi Dan Roam, który wyłącza rzutnik, bierze do ręki kolorowe flamastry i podchodzi do flipcharta. Mówi o najważniejszych kwestiach i równocześnie rysuje je na tablicy. Nie tworzy obrazów Picassa, rysuje kreski i kółka układające się w ludziki, składniki ich otoczenia i charakterystyczne dla nich elementy. PATRZYSZ na to wszystko i nagle WIDZISZ. Dostrzegasz sens, relacje, powiązania i… ROZUMIESZ. Nie nudzisz się, bo Twój umysł lubi obrazki. Sam tworzy je non-stop, nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy. Każdy obraz pobudza w Twojej pamięci inne obrazy, które są Twoimi wspomnieniami i zapisanymi w ten sposób doświadczeniami.



Czy wiesz ile sytuacji biznesowych (i nie tylko) można uprościć używając czegoś więcej niż słów? Ze słów zwykle wynikają inne słowa. I tylko tyle. Zatem jeśli będziesz w niedługim czasie przemawiał do swojego zespołu – nakarm koniecznie ich zmysł wzroku, a nie tylko słuchu.



Kiedy mówisz o kimś lub o czymś – pokaż zdjęcie, albo zrób rysunek.

Kiedy chcesz zaprezentować ilości – zrób wykres, albo pokaż te wielkości, a nie tylko suche liczby.

Jeśli mówisz o miejscach – pokaż ich mapę, fotografię, albo opowiedz o nich obrazowo.

Kiedy umieszczasz coś w czasie – przedstaw to na osi czasu.

A kiedy rozwiązujesz jakiś problem i odpowiadasz na pytania „jak” i „dlaczego” – pokaż zależności pomiędzy elementami, ich kontekst, relacje pomiędzy nimi.



Czy odważysz się zaprzeczyć, że powyższe zabiegi nie uproszczą sytuacji i nie pomogą Ci szybciej osiągnąć celów? Czy masz jeszcze jakiekolwiek wątpliwości, że rysunek pomoże Ci spojrzeć na Twój problem z innej, świeższej perspektywy i zbliży Cię do jego rozwiązania?



Książki Dana Roama to prawdziwa rewolucja dla wielu jajogłowych, a dla pozostałych – zbawienie. W przystępny sposób uczy, jak najprościej wprowadzić do życia biznesowego odrobinę życia i obrazów. Nie jest podręcznikiem do rysowania i nie wymaga od Ciebie takich umiejętności. Do przedstawienia nawet najbardziej skomplikowanego problemu wystarczy Ci kilka kresek, kółek, kwadracików i trójkątów. Dlatego pozwól się porwać zapałowi autora i posłuchaj niezwykle wciągającej i przekonującej opowieści o tym, jak wielu poważnym biznesmenom rysunki uratowały życie.

mapymysli.com; Katarzyna, 2012-01-07