Opinie:

Jeżeli mamy dostęp do broni i postanowimy „palnąć sobie w łeb” mało kto uzna tę decyzję za właściwą. Na pewno też nie za perspektywiczną i biznesową. Rodzi się więc proste choć trudne pytanie: Jaką decyzję uznać za trafną lub właściwą? Wszyscy chyba znamy przysłowie: „[…] Mądry Polak po szkodzie?”. Zawarta jest w nim ocena i stereotyp („czarny PR” - Andrzej Budzyk) sugerują, że my Polacy błędnym decyzjom nie zapobiegamy lub patrząc na problem „mniej brutalnie” nie cenimy w dostatecznym stopniu PRZYGOTOWAŃ. Zbiór artykułów Harvard Business Review pod tytułem „Podejmowanie właściwych decyzji” opublikowany w oryginale 2007 i przetłumaczony dla polskiego czytelnika przed rokiem pokazuje, że sprawne bądź skuteczne decydowanie to problem poważny, odwieczny i badany. Perełką zbioru jest artykuł ostatni: „Myślowe pułapki, które prowadzą do złych decyzji” Hammonda, Kenney’go i Raiffy. Pozornie wiemy, że ZŁE i DOBRE decyzje rodzą się w głowie. Rzadko jednak stać nas na tak „obrazową” refleksję jak generała Ducrot podczas pierwszej wojny światowej: „[…] Siedzimy w nocniku i lada chwila ktoś na nas narobi.”. Hammond, Kennedy i Reiffa przypominają oraz radzą jak postępować przy: zakotwiczeniu - sugestii, presji status quo, przewlekłym zaangażowaniu, dowodach racji, błędnym definiowaniu, ocenianiu i prognozach, przesadnej pewności, asekurowaniu się i innym ”wypaczeniom”. Autorzy konkludują: „[…] im większa stawka, tym większe ryzyko, że znajdziemy się na KRYTYCZNEJ ŚCIEŻCE. Pozostałych siedem publikacji również wartych jest polecenia. Ciąg prac: „Kto podejmuje decyzje?”, „Zarządzanie oparte na faktach”, „Przestań planować, zacznij podejmować decyzje”, „Świadome decyzje”, „Konkurencja oparta na analizie danych”, „Decyzje, a przeczucia”, „Wykorzenianie kultury braku decyzyjności” ilustruje pogląd, iż MAMY WPŁYW na rzeczywistość. Za myśl przewodnią tego zbioru prac uważam stwierdzenie: „[…] PRAKTYKA JEST LEPSZA NIŻ TEORIA. Ludzie, którzy będą odgrywać poszczególne role w procesie decyzyjnym, powinni brać udział w jego projektowaniu. Parafrazując: „[…] Wiara czyni cuda przez działanie.”, a niewiara „wiąże ręce”.