Bądź diablicą! Dziś co prawda nie Dzień Kobiet, ale im dedykowana jest książka Diablica w pracy. Grzeczne dziewczynki chcą dobrego szefa, niegrzeczne są szefami", a więc i... recenzja. Autorka Elizabeth Hilts w pełni solidaryzuje się z paniami, które odnoszą sukcesy, tym samym będąc odsądzanymi przez podwładnych i współpracowników od czci i wiary oraz posądzanym o kontakty z siłami nieczystymi. Elizabeth nie zamierza z tym mitem walczyć. Wręcz odwrotnie - namawia do zaprzyjaźnienia się ze swoją Wewnętrzną Diablica, prezentując szereg korzyści z tego układu wynikających. Krok pierwszy to możliwość rezygnacji z Toksycznej Grzeczności, na jaką każda kobieta jest narażona. Wszak pogodzona ze swym diabolicznym charakterem, nie musi już dogadzać innym; czy zabiegać o ich akceptację. Nie musi już mówić "tak", gdy pragnie powiedzieć "nie", stwierdzać "nie ma sprawy", gdy trzeba komuś wygarnąć. Możesz wreszcie przyznać przez samą sobą, że jesteś ambitna, aktywnie dążyć do sukcesu, zajmować się w życiu tym, czym powinnaś i czego pragniesz. Książka została napisana bardzo błyskotliwie, z energią równe tej, do której wyzwolenia namawia czytelniczki. Ubarwiony cytatami, naszpikowany myślami, które już dawno diablicy" powinny przyjść do głowy - czyta się ten poradnik w jeden wieczór. Korzyści z lektury płynące powinny trwać całe życie...

Dziennik Łódzki; Marek Niedźwiecki, 15/09/2008

"Rambolina", córka Belzebuba Proszę mi uwierzyć, nie mam nic przeciwko prowokującym tezom, o ile kryje się za nimi jakaś mądrość. Niestety, owej mądrości na próżno szukać w poradniku E. Hilts. Już sam wstęp książki, w szczególności jego retoryka, do złudzenia przypominająca tę z banalnych amerykańskich poradników, może zrazie nawet najbardziej zagorzałego feministę. Żeby nie być gołosłownym: Gratulacje! Oto zrobiłaś pierwszy krok na drodze do uruchomienia mocy swojej Wewnętrznej Diablicy. Tak, już sam fakt, że sięgnęłaś po tę książkę, świadczy o tym, że wkroczyłaś na "drogę prowadzącą do sukcesu" - przekonuje swoje czytelniczki E. Hilts. Będę szczery, po przeczytaniu powyższych zdań miałem ochotę wysłać "Diablicę" tam, skąd przyszła, czyli do czeluści piekielnych. Pomimo początkowego zniechęcenia, postanowiłem, że - bez względu na dalszą zawartość książki - przeczytam ją do końca. Cóź, los dla recenzenta nie zawsze bywa łaskawy... Na pierwszy rzut oka poradnik E. Hilts może wydawać się wartościową publikacją. Trudno się nie zgodzić z autorką, że kobieta powinna rozwijać swoją mądrość, dbać o swoją samoocenę i nie zadowalać się byle czym. To wszystko jest prawdą. Dodam od siebie, że nie widzę także żadnych przeszkód, by kobiety piastowały wysokie stanowiska, z urzędem prezydenta danego państwa włącznie. Znam wiele kobiet, które są dyrektorami, menedżerami i doskonale się w tych rolach sprawdzają. Podejrzana natomiast wydaje mi się, stworzona przez E. Hilts, kategoria kobiety-diablicy. Uważam, że wychwalana przez autorkę "córka Belzebuba" ma tak naprawdę drugie dno; mianowicie dno "ramboliny" czy też "traktorzystki" wykonującej wszystkie zadania zgodnie z planem. W tym miejscu przypomniał mi się fragment ze słynnej książki hrabiego Ferdynanda Ossendowskiego pt. "Lenin". Podczas rozmowy z Leną młody Włodzimierz stwierdził, że "człowiek powinien żyć dla idei i celu, zapominając o sobie". Ta konstatacja Lenina wydaje mi się w dużej mierze zbieżna z główną myślą książki E. Hilts. Co prawda autorka zwraca uwagę, że kobieta powinna mieć świadomość tego, że istnieje też życie poza pracą, wszelką celowością i zadaniowością. Pisze: twoja wewnętrzna diablica chce, byś pamiętała. że najcenniejsze godziny życia zwykle spędzasz poza pracą". Pomimo tego można odnieść wrażenie, że nawet życie po pracy" jest dokładnie przez autorkę zaplanowane, podobnie jak wspinanie się po szczeblach kariery zawodowej. Dlatego z powodzeniem E. Hilts, obok rozdziału "10 wskazówek, jak pokierować swoją karierą" mogła umieścić rozdział zatytułowany "10 wskazówek, jak pokierować swoim życiem po pracy". Jednak najbardziej w całej książce zasmucił mnie fragment w którym E. Hilts porusza problem wyboru między karierą a związkiem/małżeństwem/macierzyństwem. Jest oczywiste, że każda kariera wpływa w mniejszym lub większym stopniu na nasze życie prywatne. Jednakże przytoczony przez E. Hilts przykład kariery Becci Swanson (najsilniejszej kobiety świata), jako wzoru do naśladowania, wzbudził we mnie niepokój. Dlaczego? Spójrzmy, jak największa siłaczka globu mówi o tajemnicy swojego sukcesu. "Tajemnicą mojego sukcesu jest poświęcenie. Musiałam zrezygnować z posiadania dzieci. Chciałabym wyjść za mąż, ale, choć może to się wydaje śmieszne, po dziesięciu latach związku ciągle nie jesteśmy małżeństwem (ona i jej partner biznesowy i narzeczony w jednej osobie). Po prostu wszystkie nasze oszczędności wydajemy na naszą siłownię, a cały wolny czas poświęcamy na podnoszenie ciężarów" (sic1). Po komenTArzu E. Hilts - która stwierdziła, że Becci Swanson "jest kobietą, która zorganizowała sobie własną siłownię, będąc jeszcze w college′u, i która pracuje 14 godzin dziennie - zwątpiłem całkowicie. Nie wiem, czy czytelnicy "Gazety Ubezpieczeniowej" się ze mną zgodzą, ale w przypadku Becci Swanson i jej "biznesowego partnera" tajemnicą sukcesu nie było wcale poświęcenie, tylko egoizm w połączeniu z infantylizmem. Czy warto być zatem diablicą? Drogie panie! Myślę, że warto być przede wszystkim człowiekiem: człowiekiem mądrym, dobrym, szlachetnym, współczującym i - co chyba najważniejsze - kochającym. Reszta nie ma najmniejszego znaczenia.

Gazeta Ubezpieczeniowa; Piotr Zańko, 09/09/2008