Niccolo di Bernardo dei Machiavelli (ur. 3 maja 1469 roku we Florencji, zm. 21 czerwca 1527 roku tamże) — prawnik, filozof, pisarz społeczny i polityczny, historyk i dyplomata, jedna z czołowych postaci włoskiego Odrodzenia. Twórca doktryny politycznej zwanej makiawelizmem. Nazwany przez Leo Straussa „odkrywcą znacznie większym od samego Krzysztofa Kolumba”.

Autor poematów, nowel i komedii obyczajowych: Mandragora (1513), Rozważania nad pierwszym dziesięcioksięgiem historii Rzymu Tytusa Liwiusza (1512 - 1517), O sztuce wojennej (1521), Historie florenckie (1521 - 1525) oraz traktatu na temat sprawowania władzy Książę. W roku 1559 jego pisma znalazły się na kościelnym indeksie ksiąg zakazanych.